21 Juni.

 

Hij leeft nog maar onder het vreeselijkste lijden.
De dokter wil mij sparen - maar ik lees het op zijn gezicht, het ergste staat mij te wachten. Ach! ons jong, mooi geluk, moet ik het zoo verliezen!

 

[178:]

 

Heer! van leven en dood! Red mijn Hugo, ik kan hem niet missen of laat mij heen gaan met hem!
Niemand van mijn familie wil ik hier hebben; ik schrijf hun 't ergste niet - zij vreezen de besmetting zoo en alles zal toch spoedig beslist zijn - - maar hoe? Ik sidder en beef, maar moet mij sterk houden voor hem!

Inhoudsopgave | Vorig hoofdstuk | Volgend hoofdstuk