 |
|
Piekerans "Een oud eethuisje en vroeg reizen" |
|
|
|
Uit nauwgezet krantenonderzoek is gebleken dat Tjalie Robinson tientallen 'Piekerans van een straatslijper' heeft geschreven die nooit in boekvorm zijn verschenen. In totaal gaat het om 56 krantenstukken over zijn leven in Indië, en 33 afleveringen over zijn jaren in Nederland. Hieronder volgt één fragment uit zo'n ongepubliceerd stuk uit 'Nieuwsgier', van Oudjaar 1955. 'Evenals in Indonesië is in Holland het eenvoudige en ongekunstelde mij het liefst; het is hier alleen maar zo moeilijk te vinden, althans in de stad. Veel van wat ongekunsteld en eenvoudig schijnt, is namelijk toch alleen maar fletse naglans van importnouveauté, zoals spijkerbroeken, paardestaarten, loafers, enz. enz. Als je langer hier zit, merk je dat verbazend veel nieuwigheden import uit het buitenland zijn of imitatie ervan. De gemiddelde Nederlander is een verwoed schelder op Amerikaanse gewoonten, maar een enthousiast imitator van alles wat uit die gekke US komt. De typografie van elke grote krant, ja zelfs het spraakgebruik toont het aan. Een nieuw woord in de grammofoonmuziek is bijv. 'groeve', van het Amerikaanse 'groove': heb je die nieuwe Philipsgroeve al gehoord van Armstrong? (....) Misschien - heb ik ontdekt - is de wachtkamer derde klasse van Den Haag Hollands Spoor wel de mooiste wachtkamer van Nederland. Met een heel hoge zolder en heel verre muren, en even groots en even dorps als Den Haag zelf. Zo om een uur of half zes is de stilte hier haast sepulcraal [als in een graf]. Het "Kóf-fie! Kóffie!" van de ober galmt kerkelijk. Boven op de hoge schoorsteenmantel staan oude vazen van Delfts blauw, antiek van vorm en antiek van ingetogenheid. Een man die de ramen zeemt met bedachtzame lange streken, langsover en dwarsover. Een juffrouw die de vitrines zeemt, met korte bedrijvige rukjes. De klok is elektrisch en de kellner loopt in rok. Buiten zijn de perrons nog nat van de nachtschoonmaak, een natte trein komt binnen gegleden als een reusachtige oeler-kèkèt. Instappen, de portieren worden dichtgeschoven: rèèèèèt-blák! en daar gaat-ie maar weer: naar Utrecht, Amersfoort, Rotterdam, een kankerende scharrelaar in het volmaakte Holland.' Tjalie Robinson |
| e-mail: Wim Willems |
|